Prezentowany zbiór kompozycji stanowi reprezentatywny przekrój polskiej twórczości religijnej XIX wieku, ukazujący ewolucję języka muzycznego od wczesnoromantycznej prostoty po dojrzałą, chromatyczną harmonikę końca stulecia. Utwory przeznaczone są na chór męski (TTBB) oraz chór mieszany (SATB), a ich warstwa formalna opiera się najczęściej na strukturach repryzowych, przy jednoczesnym występowaniu form bardziej złożonych, w tym cyklicznych i polifonicznych z finałową fugą.
Pod względem techniki kompozytorskiej dominują faktury homofoniczne, często wzbogacane o elementy dialogowania i imitacji. Harmonika utworów jest silnie osadzona w idiomie romantycznym, z licznymi wtrąceniami, akordami alterowanymi oraz połączeniami mediantowymi. Szczególną wartość badawczą stanowią zachowane źródła archiwalne – rękopisy i starodruki przechowywane m.in. w Bibliotece Narodowej, Bibliotece Jagiellońskiej oraz Bibliotece Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego.
Feliks Ignacy Dobrzyński (1807–1876)
Feliks Ignacy (Józef) Dobrzyński (1807–1876)
Józef Władysław Krogulski (1815–1842)
Władysław Józef Krogulski (1815–1842)
Józef Władysław Krogulski (1815–1842)
Stanisław Moniuszko (1819–1872)
Karol Studziński (1828–1883)
Józef Władysław Krogulski (1815–1842)
Romuald Zientarski (1829–1874)
Władysław Żeleński (1837–1921)
Władysław Żeleński (1837–1921)
Zygmunt Noskowski (1846–1909)
