Karol Studziński

Studziński urodził się w Warszawie i zaczął swoją karierę jako dyrygent chóru w katedrze św. Anny. W latach 1850–1853 studiował w Instytucie Muzycznym w Warszawie pod kierunkiem Stanisława Moniuszki.

Po studiach kontynuował pracę w Warszawie, gdzie pełnił różne funkcje dyrygenta i kompozytora, w tym w katedrze św. Anny i w Resursie Kupieckiej.

Studziński skomponował wiele utworów sakralnych, w tym msze, antyfony i responsoria. Jego dzieła często wykorzystywały tradycyjne elementy polskiej muzyki kościelnej, jednocześnie wprowadzając nowoczesne techniki kompozytorskie.

Najbardziej znane z jego twórczości sakralnej są Msza wiejska (ludowa) oraz Msza dla Świętych Apostolskich św. Pawła i św. Pawła z Petriego.

Jego praca w dziedzinie muzyki chóralnej obejmowała kantaty i motety. Studziński dążył do stworzenia muzyki, która była zarówno estetyczna, jak i funkcjonalna w kontekście liturgii.

Najlepsze z jego kantat to Kantata na cześć św. Hieronyma (1861) oraz Kantata na cześć św. Piotra (1862).

Po przeniesieniu się do Krakowa Studziński objął stanowisko profesora harmonii i klasycznej muzyki w Akademii Muzycznej w Krakowie. Jego praca w dziedzinie edukacji muzycznej była kluczowa dla rozwoju polskiej muzyki.

Pisał również podręczniki do nauki muzyki, takie jak Pamiętnik do nauki harmonii (1873), który stał się standardowym podręcznikiem dla wielu kompozytorów i dyrygentów.

Karol Studziński zmarł w Krakowie w 1883 roku. Jego dziedzictwo obejmuje ponad 200 utworów sakralnych i chóralnych, które nadal są wykonywane w kościołach i chórach na całym świecie.

Jego praca w dziedzinie edukacji muzycznej przyczyniła się do wzrostu poziomu muzycznej kultury w Polsce.

Redakcja, Karol Studziński, [w:] Encyklopedia Muzyki Polskiej, https://encyklopediamuzykipolskiej.pl

Słownik Biograficzny Kompozytorów Polskich, PWN, Warszawa 1980